Meer dan 270.000 chauffeurs. Dat is het aantal dat betrapt wordt op snelheid boven de 60 km/uur in zones die beperkt zijn tot 30 km/uur. En dat was vorig jaar, 2025. Het impliceert een specifiek soort durf, of misschien gewoon pure onzorgvuldigheid. De politie spreekt van een ‘cultuur waarin te hard rijden acceptabel is’. We weten allemaal hoe dat voelt onderweg.
“We moeten de verwachtingen resetten.”
— Hoofdcommissaris Jo Shiner, Raad van Nationale Politiechefs
Verkeersveiligheidsorganisaties zijn het wachten op gedragsveranderingen die zelden plaatsvinden beu. De RAC dringt aan op Intervening Intelligent Speed Assistance, of IISA. Vergeet de standaard ISA-pieptoon die zoveel mensen negeren. Dit is geen suggestie. Het is een interventie. Het systeem onderbreekt de gasinvoer. De auto weigert letterlijk sneller te gaan. Je drukt naar beneden. De snelheid blijft stabiel. Einde discussie.
Het is een machtsverschuiving. Van de rechtervoet van de bestuurder tot het brein van de auto.
In de EU en Noord-Ierland is basis Intelligente Snelheidsassistentie sinds 2024 verplicht voor nieuwe modellen. Groot-Brittannië blijft iets achter, hoewel de meeste fabrikanten de technologie toch inbouwen om de productie te vereenvoudigen. Maar standaard ISA waarschuwt u alleen. IISA-handelingen. De RAC wil een proef voor deze technologie, specifiek gericht op de recidivisten die snelheidslimieten behandelen als zachte aanbevelingen.
Rod Dennis van de RAC zegt het duidelijk. Slachtofferdoelen zijn leuk, maar ze hebben een grotere stok nodig. Hij zegt dat we wanhopig op zoek zijn naar aandacht voor de gewone snelheidsovertreders, degenen die iedereen dagelijks in gevaar brengen. Waarom? Omdat de data niet liegen. Of in ieder geval: het liegt minder dan chauffeurs.
Het cijfer van 270,00? Dat geldt alleen voor 34 van de 45 politiekorpsen. Het werkelijke aantal ligt waarschijnlijk hoger, verborgen in stilte. Zeven op de tien politiediensten meldden dat ze bestuurders betrapten die het dubbele van de limiet deden. Dubbele. Denk eens na over de fysica daarvan.
- Een bestuurder in Deeside, Wales werd betrapt met een snelheid van 130 km/u in een zone van 20 graden.
- Een andere in Aylestone reed 180 km/uur, waar slechts 30 was toegestaan.
Bij die snelheden probeer je de controle te behouden.
Cijfers van het Ministerie van Justitie versterken de angst. Te hard rijden is verantwoordelijk voor 28% van de 800 mensen die vorig jaar zijn veroordeeld. Een stijging van 28% in tien jaar tijd. En voor 29% van de dodelijke slachtoffers in 2024 was te hard rijden de reden dat mensen omkwamen. Het was zeker een bijdragende factor. Maar laten we eerlijk zijn over hoe vaak het de echte oorzaak was.
De verkeersveiligheidsstrategie van de regering heeft tot doel het aantal ernstige verwondingen tegen 2035 met 65% te verminderen, een ambitieus aantal. Ze stellen strengere straffen voor voor rijden onder invloed, kijken naar alcoholsloten en actualiseren de richtlijnen voor flitsers. Misschien. Als het overleg standhoudt.
IISA voelt als de natuurlijke volgende stap. Zoals alcoholsloten, maar dan voor voeten die niet van het gas af kunnen blijven. Voelt het paternalistisch? Misschien. Maar voelt het als persoonlijke vrijheid om in een schoolzone te worden uitgebeend?
Het debat gaat over agency. Wie heeft de leiding eigenlijk? De persoon achter het stuur, of de machine die is gebouwd om ze te redden? De technologie bestaat. De gegevens ondersteunen dit. De enige variabele die overblijft is of we het aankunnen om een beetje controle op te geven om nog meer sterfgevallen te voorkomen.
