Als je een specifieke machine wilde voor een week off-road rijden in Mexico, zou ik niets veranderen. De Ineos Grenadier Quartermaster Trialmaster uit 2025 deed zijn werk perfect. Onder die vierkante retrohuid schuilt een BMW -motor van 3,0 liter. Betrouwbaar. Krachtig. Er is ook voldoende ruimte voor uitrusting.
Slow Baja is geschikt voor oude rigs. Vintage jeeps. Landcruisers. Landrovers. Maar de Ineos voelt zich er prima bij. Klassiek krediet? Ja. Het past erin.
Eregast Sal Fish in gesprek met rancheigenaar Raul Aguiar. Wedden op waar ze het over hadden? Waarschijnlijk de tijd dat Fish Aguiar van het Baja 1000 -parcours schopte. Hij deed het vaak.
“Ik heb mijn eigen partner uit de race geschopt. Mickey Thompson. Meer dan eens.”
De vrachtwagen werkte. Het diende als mobiel podium voor organisator Michael Emery en de echte baas van de reis: Frank de teckel. Eet hij al dat hondenvoer op? Niet alleen hij. Onderweg kwamen we een dierenopvang tegen.
Ik weet het, we plaatsen meestal de mooie overlandingsopstellingen. Dure interieurs. Strakke tenten. Maar als je gewoon boven schorpioenniveau wilt zijn, werkt een goedkope tent in bed prima. Bespaart geld. Gebruik het echter niet als het winderig is. Dat heb ik op de harde manier geleerd.
Sal Fish als mijn bijrijder. Best mogelijke uitkomst. Elke stop had een verhaal. Rassenrampen. Ruzies met landeigenaren die niet wilden dat racers hun terrein zouden oversteken. Zijn favorieten? De begindagen. Geen telefoons. Geen GPS. Je wees gewoon naar het zuiden en reed totdat je iets raakte.
Zoveel mensen ontmoet die Mark heten. Ik ben er vrij zeker van dat dit een van de Marks is. Ik weet het niet.
De lading stapelde zich op. Slecht. Kleinere voertuigen hadden er last van. Tegen de tijd dat we Baja Animal Outreach bereikten, had de Grenadier elk pond aan hondenvoer gedoneerd, plus een koelbox en verschillende kampeerstoelen. Het slokte alles op.
Hoe zie ik er altijd off-road uit? Meestal zit ik over het stuur gebogen als een bijziende maki die per ongeluk het roer overneemt. Kijkend langs de motorkap. Doodsbang. Dit? Dit zag er werkelijk schitterend uit. Hoewel ik wel een raam openzette. Er kwam veel stof binnen. Mijn fout.
Sal wees de kust aan. ‘Nieuwe sectie,’ zei hij.
“Sinds wanneer?” vroeg ik.
Ik vroeg het omdat ik een idioot ben.
Hij pauzeerde. Keek naar de horizon. ‘Doodlopend. In de oceaan.’
Met nieuwe vrienden naar de zonsondergang kijken. En hun geredde puppy. Is er echt iets beters dan dat? Ik denk het niet. Ik weet niet precies hoe we daar terecht zijn gekomen, maar hier zijn we dan.
