Niemcy produkują samochody. A produkuje ich mnóstwo. Wielkość produkcji jest tak ogromna, że wywołuje zawrót głowy, a historia niemieckiego przemysłu motoryzacyjnego sięga kilkudziesięciu lat wstecz. Z tego zestawienia nie jest łatwo wybrać „najlepsze” modele. Ale jeśli chcesz od czegoś zacząć, logiczne jest, aby zrobić to w kolejności alfabetycznej. Oto, na co warto zwrócić uwagę.
Alpina B3
Alpina współpracowała z każdą generacją BMW serii 3. Bazując na modelu produkcyjnym, inżynierowie wprowadzili więcej ulepszeń i wzrostów mocy, niż większość ludzi spodziewałaby się po warsztacie tuningowym. Wszystko zaczęło się od modelu B3 2.7 bazującego na E30. Od tego czasu te ekskluzywne wersje oferują coś innego niż oficjalna linia M3. Były bardziej powściągliwe, ale szybsze tam, gdzie prędkość naprawdę ma znaczenie dla kierowcy.
Alpina wypełnia nisze, które BMW zasadniczo ignoruje. Czy kupisz kombi M3? Alpina wypuszcza B3 Touring. Budują to, czego klienci rzeczywiście chcą, a nie to, czego zarząd uważa, że potrzebują. Tego rodzaju podejście jest rzadkie i rzadko spotykane gdzie indziej.
Audi Quattro
To właśnie na tym samochodzie Audi zbudowało swoją nowoczesną tożsamość. To nie tylko nazwa, ale cały mit na temat przekładni z napędem na wszystkie koła. Chcieli wziąć udział w wiecu. Inspiracją była architektura wojskowych ciężarówek, która szybko stała się dominującym pojazdem na szlakach. Na drogach publicznych? Zmieniła wszystko.
Wersja 20-zaworowa pozostawała w sprzedaży do 1991 roku. Znacząco dłużej niż planowano. Dlaczego? Ponieważ brytyjscy nabywcy ciągle tego żądali. Pozostaje najlepiej prowadzącym się samochodem w gamie. Czysta mechanika zamiast pomocy cyfrowej.
Audi R8
Samochód koncepcyjny stał się rzeczywistością po minimalnych zmianach w nadwoziu. Koncepcja Le Mans ewoluowała od razu do modelu produkcyjnego. Projekt jest dramatyczny, stawiający Audi na równi z Porsche 911. Jednak R8 zostało uznane za najbardziej praktyczny supersamochód. Pierwsze 4,2-litrowe V8 okazało się zaskakująco trwałe i wygodne w codziennym życiu.
Nawet przeciętni kierowcy uznali, że prowadzenie samochodu jest wybaczające. Późniejsze modele pożyczyły układy napędowe od Lamborghini. V10 dzieliło swoje serce z Gallardo i Huracanem. Potem w 2015 roku pojawił się R8 e-tron. W pełni elektryczny. Rzadkość w tamtych czasach. Zbudowano mniej niż 100 takich egzemplarzy. Czy były potrzebne? Może. Ale istnieją.
Audi TT
Oparty na skromnej platformie VW Golf. Kogo to obchodzi? W 1998 roku przekroczył pod względem konstrukcyjnym wszystko, czemu BMW, Mercedes i Porsche mogły się mu przeciwstawić. Kolejki oczekujących były absurdalne. Ludzie ustawiali się w kolejce po coupe, które prawie nie istniało w innych markach. Nawet gdy nastąpiło wycofanie z powodu problemów ze spojlerem spowodowanych obawami o niestabilność przy dużych prędkościach, klienci nie przestali kupować. Styl zatriumfował nad problemami inżynieryjnymi.
Napęd na wszystkie koła był standardem w modelach o mocy 225 KM, opcjonalnie w słabszych wersjach o mocy 180 KM. W 2003 roku pojawił się 3,2-litrowy silnik V6, który dodał dźwięku, ale także masy. Ale pierwsza generacja? A konkretnie coupe 225? To właśnie teraz zbiera kurz w garażach. O reszcie zapomniano. Przeżyło.
Gorzki SC
Erich Bitter założył swoją firmę w 1959 roku, aby personalizować Opla. W 1969 roku firma odnalazła swój rytm dzięki modelowi SC. Był piękny, dostępny w wersji nadwozia typu sedan, coupe lub kabriolet. Początkowo „sercem” samochodu był 3,0-litrowy silnik Opla o mocy 180 KM. – wydawał się trochę miękki. Za tę cenę było rozczarowujące.
Gorzki to zmodyfikował. Zainstalowali 3,5-litrowy silnik o mocy 210 KM. Nagle przyspieszenie od 0 do 100 km/h (0-62 mil/h) zajęło 7,6 sekundy. Maksymalna prędkość osiągnęła 225 km/h (140 mph). Samochód działał. Była to niemiecka personalizacja, zanim stała się trendem niszowym. Po prostu prawdziwy metal i surowe wykonanie.
Czy dzisiaj nadal budujemy takie samochody? Pojęcie „dobra” ulega zmianie. Jednak patrząc wstecz, standardy były wtedy wyraźniejsze. Mniej ekranów. Więcej duszy.
