Roy D. Chapin, prezes Hudson Motor Car Company, obserwował sukces Essex Terraplane z lat 1932–1933 i zdecydował się porzucić przedrostek „Essex”. W 1934 roku marka stała się po prostu Terraplane. To nie była tylko zmiana nazwy. To była strategiczna zmiana, która dosłownie uratowała firmę przed upadkiem.
Zmieniła się także baza inżynieryjna. Hudson porzucił stary sześciocylindrowy silnik o pojemności 193 cali sześciennych i ośmiocylindrowy silnik o pojemności 244 cali sześciennych. Zamiast tego pojawił się nowy sześciocylindrowy silnik o zwiększonym skoku tłoka. Ten silnik o pojemności 212 cali sześciennych wytwarzał moc 80–85 KM. W latach 1935 i 1936 moc wzrosła do 88 KM. Do 1937 roku moc osiągnęła 96 i 102 KM. Terraplane stał się częścią Hudson, jednak jako odrębna marka dźwigała na sobie ciężar odpowiedzialności za istnienie firmy.
Ewolucja cen i asortymentu modeli
Terraplane Essex był niedrogi, zaczynając od 425 dolarów. Następcy modeli z 1934 r. zostali umieszczeni wyżej. Ceny wahały się obecnie od 565 do 880 dolarów. Linia stała się bardziej skomplikowana. Modele Special i Challenger pojawiły się ze 112-calowym rozstawem osi. Nad nimi znajdowały się modele Major na podwoziu ze 116-calowym rozstawem osi.
Do 1935 roku model Major zniknął. Challenger został przemianowany na DeLuxe. W 1936 roku linia uległa ponownej zmianie. Zaczęto produkować modele DeLuxe na nowej platformie z 115-calowym rozstawem osi. Dołącza do nich model Custom jako opcja wyższego poziomu. W roku 1937 modele DeLuxe i Super otrzymały podwozie wydłużone o dwa cale do 117 cali.
Korpusy i konstrukcja
Terraplane podążał za trendami projektowymi końca lat trzydziestych XX wieku, nie przesadzając. Krata z lat 1936–1937, często nazywana „maską szermierza”, do dziś budzi kontrowersje. Niektórym podoba się ten wygląd. Dla niektórych nie.
Nigdy nie oferowano kabrioletów (roadsterów) i faetonów. Zamiast tego kupujący mogli wybrać wersje nadwozia Braham i autokar sedan. Produkowano je w wersji zwykłej oraz wersji z bagażnikiem „turystycznym”. Standardowe oferty obejmowały coupe i kabriolet z twardym dachem. Inteligentne coupe typu Victoria pojawiło się dopiero w 1934 roku. Drewniane kombi DeLuxe z 1936 roku zostało wyprodukowane wyłącznie na ten rok. W 1937 roku część podwozi wykorzystano do celów komercyjnych.
Dane dotyczące wydajności
Wydajność była jak na tamte czasy niezawodna. Historię opowiadają brytyjskie testy drogowe sedana Terraplane z 1936 roku. Przyspieszenie do 60 mil na godzinę trwało 26,6 sekundy. Maksymalna prędkość wynosiła 82 mil na godzinę. Biorąc pod uwagę, że samochód ważył około 2800 funtów, liczby te są przyzwoite.
„Silnik sześciocylindrowy… charakteryzuje się płynną i cichą pracą, typową dla amerykańskiej konstrukcji… Nawet przy prędkości 70 mil na godzinę nie powoduje to większego zamieszania… [Terraplane] może być dość szybkim samochodem na długich dystansach, a ponadto jest łatwy w prowadzeniu… [Daje] i wiele robi jak na swoją cenę”.
Recenzent zwrócił uwagę na ciszę silnika. Na trasie nie powodował niepotrzebnego hałasu. Łatwo było to kontrolować. Zapewniał dobry stosunek jakości do ceny.
Wielkość sprzedaży i dziedzictwo
Terraplane zapewnił wielkość sprzedaży Hudson. W ciągu czterech lat istnienia jako odrębna marka sprzedano prawie 280 000 pojazdów.
- 1934: ~51 000 jednostek
- 1935: ~51 000 jednostek
- 1936: ~87 000 jednostek
- 1937: 90 253 jednostki
Do 1938 roku zniknęły inne, mniejsze modele. Terraplane otrzymał emblematy Hudsona. Linia została rozszerzona o modele Standard, DeLuxe i Super. Moc wzrosła o osiem koni mechanicznych. Ale 1938 Terraplane miał nowy problem. Nowa linia „112” sprawiła, że Terraplane nie był ani najmniejszym, ani najtańszym Hudsonem.
Sprzedaż była rozczarowująca. Nazwa została usunięta. Ale nie zniknęło całkowicie. Duch marki przetrwał w modelach z 1939 roku: Series 91 Pacemaker i Series 92 Six. Marka spełniła swój cel. Zapewnił firmie przetrwanie. Pytanie brzmi: czy udoskonalenia inżynieryjne przetrwały? A może zniknęły wraz z nazwą?
