Retro-vibes. Moderne aandrijflijn. Het prijskaartje dat er echt toe doet.
Citroën verbergt het niet meer. De 2CV keert in oktober terug op de Autosalon van Parijs 2016. Nou ja, 2026. Wacht. Laten we de zaken niet overhaasten. Na zesendertig jaar in het donker wordt het icoon wakker. Meer dan vijf miljoen originele exemplaren verkocht tussen 1948 en 1998? Dichtbij genoeg. Het punt is eenvoudig. Mensen vonden het leuk. Het was goedkoop. Het werkte.
Deze keer geen benzinemotor. Geen twee cilinders die weg puffen in de hitte. In plaats daarvan volledig elektrisch. Voor het komende decennium plant Stellantis honderdtien nieuwe modellen. De 2CV voert de leiding.
€ 15.000.
Dat is ongeveer $ 17.400 voor ons. Goedkoop voor Europa? Absoluut. Waarschijnlijk de goedkoopste EV die te koop is. Als ze zich aan dat aantal houden.
De productie start in Italië. 2028. Hij deelt de fabriek met de Fiat Panda. Verwacht dat het klein is. Kleiner dan de ë-C3, die al klein is. Logica schrijft voor dat het kort moet zijn. Het is tenslotte een 2CV.
Waarom nu? Geld praat. Met name ‘superkredieten’. De EU geeft extra punten voor kleine EV’s in de M1E-klasse. Een voordeel van 30 procent ten aanzien van nalevingsdoelstellingen. Slim spel voor een autofabrikant die onder druk staat door regelgeving.
Het toekomstige voertuig zal de essentie belichamen: betaalbaar, licht, praktisch. Veelzijdig. Karakter als geen ander.
Renault heeft dit ook geprobeerd. We brengen de 4, de 5 terug. De Twingo werd ook elektrisch. Citroën vindt geen categorie uit, maar eist alleen de kroon op.
Werkt het? Wij weten het nog niet.
Maar het idee voelt goed. Geen franje. Geen schermen ter grootte van een raam. Gewoon mobiliteit. Toegankelijk. Het soort auto dat in het verkeer verdwijnt terwijl hij een statement maakt.
Wij wachten. Twee jaar na het debuut. Een beetje lang, ik weet het.
Maar is het niet beter om het te willen? Om te zien wat een merk doet als het eindelijk stopt met het najagen van complexiteit.
