Ford heeft de motor daadwerkelijk gestart. Het brulde.
Het geluid van een atmosferische V8, met name een motor van 5,4 liter, markeert de volgende grote stap voor het LMDh-hypercarproject van 2027. Dit is de machine die is gebouwd om een einde te maken aan een 58 jaar durende droogte. Geen regelrechte overwinningen in de 24 uur van Le Mans sinds de GT40-dagen.
Het hart van de auto is de ‘Coyote’ V8. Ja, dezelfde afstamming vind je terug in de Mustang GT3-racer waarmee Ford momenteel concurreert. Het management bevestigde eerder dit jaar dat ze niet zouden overstappen naar een andere krachtcentrale. Waarom de zaken ingewikkelder maken als het merk-DNA verbranding schreeuwt?
“Als je een motor hebt die zo iconisch is… leun je op je DNA.”
Dat citaat van Dan Sayers, het hoofd van de hypercardivisie van Ford, vat het samen. Hij noemde deze specifieke V8 een brug. Niet alleen metaal en zuigers. Een letterlijke verbinding tussen de legendarische GT40-overwinningen uit het midden van de jaren zestig en het kampioenschapsdoel van 2027.
Waarom een atmosferische V8 in een Endurance Racer?
De meeste moderne prototypes hebben motoren met een kleinere cilinderinhoud, gecombineerd met elektrische boost of complexe turbo’s. De LMDh-voorschriften beperken het systeemvermogen tot 671 pk. Elke fabrikant krijgt hybride componenten met dezelfde specificaties. Maar de verbrandingsmotor is van jou. Aan jou om af te stemmen. Het is aan jou om te falen als je het verprutst.
Ford koos voor een brugstrategie.
Bij de overwinningen uit de jaren zestig werden verschillende V8-motoren gebruikt. Een motor van 7,0 liter zorgde voor de overwinningen in 1966-1967. Regelwijzigingen dwongen een verschuiving naar 4,9 liter voor overwinningen van 1968-1969. De nieuwe 5,4-liter Coyote past precies in het midden. Het houdt de ziel levend. Het vermijdt de kou van een turbo V4.
Is dit de snelste manier om Paul Ricard op een ronde te zetten? Misschien niet op papier. Maar het verkoopt kaartjes. En het is van belang voor een merk dat net zo goed overleefde op muscle-cars als op economy-boxen.
De ontwikkeling gebeurde in eigen beheer. Ingenieurs uit Michigan leidden de aanval. Ze kregen hulp van het Red Bull Ford Powertrains-team. Ja, dat Formule 1-toestel. Kruisbestuiving tussen straatauto’s en F1-technologie betekent meestal snellere ontwikkelingscycli.
Het testen begint volgende maand. De auto komt hard op de Europese circuits terecht. Ze moeten drie belangrijke dingen verifiëren:
- Aerodynamische prestaties
- Betrouwbaarheid van de mechanische montage
- Integratie met het verplichte hybride systeem
Het is achterwielaandrijving. Altijd. Bij duurraces.
Welk chassis en welke coureurs zullen concurreren?
LMDh-regels dwingen een gedeeld platform af. Ford koos voor het Franse Oreca. Iedereen krijgt een Oreca-kuip. Je kunt er elke gewenste stijl op plakken, maar het skelet is standaard.
De line-up van de coureurs ziet er riskant uit.
Sebastiaan Priaulx. Mike Rockenfeller. Logan Sargeant.
Priaulx en Rockenfiller komen net uit het IMSA Sportscar Championship in de VS. Ze reden daar met Mustang GT3-auto’s. De overstap van GT3 naar LMDh is een sprong, maar Rockenfeller heeft Le Mans al eerder gereden. Hij won in 2010. Hij weet hoe het ruikt aan de startlijn.
Sargeant is de wildcard. Hij bracht een paar seizoenen door in de Formule 1 bij Williams. Hij is snel. Maar hij is ook onervaren op duurevenementen vergeleken met de veteranen. Vertaalt het rauwe F1-tempo zich naar een 24-uurssleur? We zullen zien.
Voorlopig racen Priaulx en Rockenfuller in de European Le Mans Series. Ze gebruiken een door Ford gesteunde LMP2-auto. Het is een goede gewoonte. De cockpit is vergelijkbaar. De snelheden zijn hoog. De nachten zijn lang.
De auto werkt. De motor start. De tijdlijn beweegt richting 2027.
Mis je het geluid van grote V8-motoren, of denk je dat Ford vasthoudt aan het verleden in plaats van te innoveren voor de toekomst? Het parcours zal beslissen. De data liegen niet, ook al liegt de marketing dat wel.
