1963 Mercury Marauder Dziś nazwa nadal brzmi agresywnie, ale wtedy Mercury mówił tylko: „Produkujemy szybkie silniki”. Przydomek ten pojawił się po raz pierwszy pod koniec lat pięćdziesiątych XX wieku i oznaczał najpotężniejsze elektrownie. Została naprawiona w prawdziwych samochodach już w 1963 roku. Współczesne działy marketingu mogą sprzeciwić się tej nazwie, argumentując, że zachęca ona do brawurowej jazdy lub koliduje ze stylem życia dojeżdżających do pracy nabywców. Merkurego to nie obchodziło. Byli na polowaniu.
Cel był prosty. Mercury stracił przewagę w zakresie osiągów po 1956 r. Był to ostatni rok, w którym zwyciężyli w głównym wyścigu samochodów seryjnych, aż do 1963 r. Następnie Parnelli Jones odniósł zwycięstwo w swoim nowym Marauder Fastback. To zapoczątkowało passę zwycięstw w NASCAR, która trwała do lat 70.
Dlaczego więc nowe ciało? Nie tylko ze względu na estetykę. Wszystko zależy od aerodynamiki.
Dlaczego aerodynamika jest ważna na torze
Wielka Trójka przerwała walkę na torze. Potem wznowili. Dearborn (siedziba Forda) zauważyła, że prostopadła linia dachu jest niekorzystna na superszybkich drogach, takich jak Daytona. Konieczne było zmniejszenie oporu aerodynamicznego.
Inspiracji szukali w modelu Ford Starliner z lat 1960–1961. Projektanci odcięli prostokątny dach od dużego hardtopu. Odchyliły przednią szybę do tyłu. Zmniejszyło to całkowitą wysokość o około 1,5 cala. Nowa linia dachu opada bardziej płynnie w kierunku tyłu nadwozia.
Nie jest tak stylowy jak Starliner. Ale to działa. Wygląda energicznie. Jest na tyle formalny, że typowy klient Mercury nie będzie czuł się nie na miejscu.
Ford nazwał swoją wersję „sportowym twardym dachem”. Nudny. Merkury potrzebował lepszej opcji. Huncwot idealnie pasuje do tego opisu. Na przednich błotnikach umieszczono pogrubione litery. Fastback Predator można było łatwo odróżnić od innych modeli. Większość samochodów Mercury była nadal wyposażona w dach „Breezeway”, składaną tylną szybę o odwróconym nachyleniu, wprowadzoną po raz pierwszy w marce Continental w latach 1958–1960. Predator nie miał takiej sztuczki.
Dach typu semi-fastback został idealnie połączony z przeprojektowaną dolną częścią nadwozia. Cechą charakterystyczną jest wklęsła osłona chłodnicy na całej szerokości. Chromowana linia pasa rozciągała się po bokach, nadając samochodowi wygląd przypominający Lincolna. Tył został przeprojektowany, dodając potrójny zestaw świateł. Bardzo piękne. Ale to jest poważna sprawa.
Sprzedaż i specyfikacje z 1963 r
Początkowo Mercury był oferowany w dwóch wersjach. Wersja Marauder z siedziskiem bankietowym jest częścią linii Monterey Custom. Wersja z fotelami kubełkowymi w wykończeniu S-55 i konsolą sportową.
Sprzedaż sześciomiesięcznego modelu była silna. Sprzedano niecałe 7300 sztuk. Ford Galaxie Sports Hardtop spisał się znacznie lepiej. Sprzedano ponad 135 000 sztuk. Jednak Predator nadal podtrzymał swoje stanowisko.
1964 Mercury Marauder: duże silniki i dachy Breezeway
W 1964 roku Merkury obchodził 25-lecie swojego istnienia. Na cześć tego powrócili do konstrukcji modeli z końca lat 50. Mieli lidera cenowego Monterey. Montclair średniej ceny. Luksusowa aleja parkowa. Jak również równoległa linia kombi.
Liczba modeli Marauderów wzrosła do sześciu. Każda seria obejmowała coupe z twardym dachem i nowy sedan z twardym dachem. Styl zaczął nabierać kształtu w 1963 roku. Największa zmiana następuje z przodu. Usunięto tapicerkę S-55. Zamiast tego nowa opcja pakietu sportowego zamieniła dwudrzwiowe Park Lanes (w tym Predator) w coś podobnego.
Opcje silników znacznie się rozszerzyły. Teraz można było dostać duży silnik 427 o mocy 410 KM. Lub wersja o mocy 425 KM. Przeznaczone były głównie do wyścigów. W przypadku większości kupujących sprawny i niezawodny silnik 390 V-8 załatwi sprawę, generując od 250 do 330 KM.
Potem nastąpiły sukcesy w konkursach. W 1964 roku Marauder odniósł pięć zwycięstw NASCAR i siedem zwycięstw USAC. Ford Galaxie i tak go pobił. Ford miał 30 zwycięstw w NASCAR. Sprzedano prawie 73 000 sztuk. Sprzedaż Maraudera wyniosła niecałe 34 000 sztuk. Mercury jest droższy od Forda. Nie znacząco. Ale wciąż tańsze niż porównywalne modele z dachem Breezeway.
Wydajność i starsze rozwiązania
Pełnowymiarowy Mercury, produkowany w latach 1963-1964, często był przyćmiony przez swojego kuzyna Forda. Nie powinno tak być. Dzielą tę samą podstawową platformę. Jakość wykonania jest niezawodna. Komfort jazdy jest doskonały. Kierownictwo jest kompetentne. Wydajność V-8 jest mocna i cicha.
Gładki Marauder z silnikiem 390 cm3. cali jest w stanie przyspieszyć od 0 do 60 mil na godzinę w 8-9 sekund. Silnik 427 zrobił to w prawie siedem sekund. Zapiera dech w piersiach nawet dzisiaj. Szkoda, że te samochody nie cieszą się uznaniem kolekcjonerów, na jakie zasługują. Ale zdarza się to często w przypadku Mercury w porównaniu do Forda.
Historia Predatora kończy się w 1964 roku. Są ku temu dwa powody. Po pierwsze, pełnowymiarowe samochody sportowe na ulicach i torach są zastępowane średniej wielkości samochodami typu muscle car. Po drugie, zupełnie nowy Mercury z 1965 r. odszedł od tematu wydajności. Ich celem jest tradycyjny luksus Lincolna Continental.
Nazwa Marauder pojawiła się w samochodach Montclair i Park Lane z 1965 roku. Następnie zniknął w komorze silnika.
Dane techniczne i funkcje Mercury Marauder 1963–1964
Marauder, wprowadzony na rynek w 1963 roku, charakteryzował się charakterystyczną sylwetką typu semi-fastback. Kupujący mogli zamówić samochód w podstawowej, minimalistycznej konfiguracji lub zdecydować się na zorientowany na osiągi Pakiet S-55. W roku 1964 ta prostota należała już do przeszłości. Zamiast tego Mercury rozszerzył swój asortyment. Wprowadzono dwa style nadwozia: coupe i hardtop, każdy oferowany w trzech poziomach wyposażenia, co daje łącznie sześć różnych konfiguracji. W centrum tej linii znajduje się Montclair Marauder.
Pod maską podstawowy silnik to 390-calowy silnik V-8. Początkowo jego moc wynosiła 250 KM, jednak dzięki czterolufowemu gaźnikowi została zwiększona do 330 KM. Dotyczyło to nie tylko silników o dużej pojemności. Tym, którzy szukają prawdziwej mocy, Mercury zaoferował silnik o pojemności 406 cali sześciennych w 1963 r. i imponujący silnik o pojemności 427 cali sześciennych w 1964 r.
Szczegółowe specyfikacje projektu
Architektura ta opiera się na tradycyjnych, solidnych rozwiązaniach mechanicznych. Wszystkie silniki były w konfiguracji górnozaworowej (OHV) V-8. Wymiary i skoki tłoków określają objętość roboczą.
Silniki 1963:
* 390 cu. cale (4,05 x 3,78): 250, 300 lub 330 KM.
* 406 cu. cale (4,13 x 3,78): 385 lub 405 KM.
Silniki 1964:
* 390 cu. cale: 250, 266, 300 lub 330 KM.
* 427 cu. cale (4,23 x 3,78): 410 lub 425 KM.
Wybór skrzyni biegów jest prosty. Dostępny z 3-biegową manualną, 4-biegową manualną lub 3-biegową automatyczną skrzynią biegów Merc-O-Matic z nadbiegiem. Zawieszenie było tradycyjne jak na tamte czasy. Z przodu znajdują się górne i dolne wahacze typu A ze sprężynami śrubowymi. Tył? Belka napędowa osadzona jest na resorach półparabolicznych. Za hamowanie odpowiadały hamulce bębnowe na przednich i tylnych kołach.
Masa wahała się od 3887 do 4056 funtów. Rozstaw osi wynosi 120 cali, co zapewnia stabilność i trwałość. Wartości wydajności dynamicznej odzwierciedlają tę wagę.
- Prędkość maksymalna: od 110 do ponad 125 mil na godzinę lub więcej, w zależności od silnika i skrzyni biegów.
- 0–60 mil na godzinę: 7,0–9,5 sekundy.
Silnik 427 z łatwością przekroczył granicę 200 km/h. Bez większych zmian wersja z silnikiem 390 będzie osiągać prędkość około 180 km/h. Przenoszenie ciężaru podczas gwałtownego hamowania za pomocą hamulców bębnowych jest ważnym czynnikiem ograniczającym zdolność pojazdu do skutecznego hamowania przy dużych prędkościach.
Kontekst i materiały dodatkowe
Dla entuzjastów śledzenia ewolucji specyfikacji Mercury Marauder z lat 1963–1964 i zrozumienia przejścia z wersji S-55 na wersję Montclair





























