Niet zomaar een elektriciteitskast
De Ioniq 3 ziet er scherp uit. Doelgericht ook. Het draagt deze nieuwe ‘Art of Steel’-skin, minimalistisch en krachtig. Het interieur probeert iets anders. Vibes van huismeubilair. Minder plastic gevoel, meer samenhang tussen het scherm en de daadwerkelijke knoppen.
Grootte is belangrijk.
Hij is 4155 mm lang en 1505 mm hoog. Zit precies tussen de schattige kleine supermini’s zoals de Renault 4 of Kia EV2, en de grotere hitters zoals de Mégane. De prijs? Ergens in het midden. U betaalt waarschijnlijk € 20.000 voor het basismodel. Als je de luxe N-Line-kit met maximaal bereik wilt, moet je ongeveer £ 35.000 ophoesten.
Ruim als het er niet zo uitziet
Gebouwd op het E-GMP-platform. Eigenlijk dezelfde botten als de Ioniq 5. Wel een kortere wielbasis. En aan de achterkant? Een eenvoudige draaias. Niet de ingewikkelde multi-link-opstelling die je bij duurdere auto’s aantreft. Hij krijgt zijn eigen aanpassingen aan de ophanging en speciaal Hankook-rubber.
Europese klanten wilden meer uit de rit. Daarom leunde Hyundai hard op hun Duitse ingenieursteam. Minder Seoul, meer Wörthersee.
De truc? Pers de C-segmentruimte in een B-segmentchassis.
Het werkt. 100 mm meer wielbasis dan de Renault. De cabine voelt enorm aan. Ik ben van gemiddelde lengte. Ik zat achter mijn eigen zitpositie. Veel beenruimte. Eenvoudig. Op foto’s ziet de daklijn er coupé-slank uit. In werkelijkheid is het redelijk vlak. De hoofdruimte is behoorlijk, hoewel het ontwerp van de hockeystick-ramen de achterkant een beetje donkerder maakt.
De laars? Enorm.
441 liter. Versla een golf in zijn eigen spel. Verberg de lelijke laadkabels en modderige laarzen in die “Megabox” met valse bodem. Houd de boodschappen droog. Simpele logica.
Schermen, knoppen en batterijwiskunde
Het touchscreen is enorm. Domineert het dashboard. Het kan in eerste instantie vreemd aanvoelen. Zoals iets dat je in een Audi zou zien. Maar je zult eraan wennen. Het draait op het nieuwe Pleos Connect-systeem van Hyundai. Schonere menu’s. Aanpasbare taakbalk. Gaat uit de weg.
Wij hebben er maar kort mee gereden. Voelde me snel. Duidelijk. Ik heb de realtime verkeersroutering niet getest. Dat klinkt handig, misschien zelfs verouderde navigatie-apps van derden. Maar we zullen afwachten.
Hier is de reddende genade. Het scherm is niet alles.
Fysieke knoppen blijven bestaan. Logisch. Klik. Goede knoppen voor volume en lucht. De versnellingspook heeft een gewicht. Regeneratieve rempeddels voelen dik aan. Het draagt bij aan een gevoel van kwaliteit. Niet alleen digitaal gedoe.
Macht keuzes. Standaard bereik geeft 343 mijl met een motor van 145 pk. Lange afstand? 308 mijl op 132 pk. Ja, hij verliest 13 pk. Maar je krijgt aanzienlijk meer batterij. 61 kWh versus 42,2 kWh.
Het opladen bedraagt maximaal 115 kW. Klinkt niet snel. Maar de technische focus lag op betrouwbaarheid, en niet op een piekvermogen dat drie seconden aanhoudt. Consistentie boven flitsendheid.
Rijden
Ik heb het langeafstandsmodel genomen. Het extra geld waard? Ja. Zeker.
Dat kleine stroomverlies doet er bij dagelijks gebruik niet toe. Het is nog steeds pittig. Levendig buiten de lijn. Komt overeen met de gretigheid van de Ioniq 5, zelfs als een Land Rover Ineos Grenadier technisch gezien sneller van 0 naar 100 km/u rijdt (wat meer zegt over het gebrek aan ambitie van de Grenadier dan over de snelheid van deze auto).
Manfred Harrer. Hyundai’s wereldwijde R&D-hoofd. Het gaat hem om het sturen. Specifiek.
“Het stuurgevoel is het allerbelangrijkste”, zegt hij. Precisie. Lineair koppel. Giercontrole die kalm blijft.
Harrer werkte eerder aan de stuursystemen van de Porsche 911. Dus als hij zegt dat ze hier echt werk in hebben gestoken, geloof hem dan. Het resultaat? De Ioniq 3 voelt goed aan. Echt goed.
We hadden beperkte tijd op de testbaan. Maar het werd met vertrouwen afgehandeld. Iets meer bodyroll dan de Renault omdat hij hoger zit. Maar responsief. Draait scherp naar binnen. Houdt de lijn in haarspelden vast. Raakt niet in paniek tijdens slaloms. Het voelt gewoon goed.
Waarom het ertoe doet
De cijfers zijn goed. Bereik. Prijs. Kofferruimte. Maar dit gaat niet alleen over specificatiebladen.
De autowereld wordt identiek. Saaie vormen. Zielloze hutten. De Ioniq 3 weigert op te vallen. Hij heeft karakter. Styling met bedoeling. Dynamiek afgestemd door Europeanen die weten hoe autorijden voelt.
Renault liet ons zien dat EV-supermini’s leuk konden zijn met de Model 4. Nu zou Hyundai hetzelfde kunnen bewijzen voor de standaard hatchback-klasse. Het aeroluik. Hoe je het ook wilt noemen.
Het is onderscheidend. Verstandig verpakt. Rijdt eigenlijk als een auto, niet als een apparaat.
Als je nu op zoek bent naar een kleine elektrische auto… wacht dan misschien even. Wacht tot de zomer. Houd uw opties open. Misschien wil je even afwachten of deze kleine hatchback van gedachten verandert.
