We hebben al een tijdje automatisch remmen. Hij trapt op de rem voordat jij dat doet. Toen kwamen er airbags om te voorkomen dat onze hoofden met vijftig kilometer per uur de voorruit zouden raken. Nu hebben we een symfonie van sensoren. Pieptonen. Knippert. Knipperende lampjes die zich als konijnen vermenigvuldigen in het dashboard. Een moderne cockpit ziet eruit als de controlekamer van een ruimteschip dat actief druk verliest.
Je scant de weg. Luisteren naar sirenes. Sturen. Remmen.
Wat gebruik je niet?
Jouw kont.
Het blijkt dat je bilspieren op een goudmijn aan gegevens zitten die ze hebben genegeerd. Cadillac heeft dit ontdekt. Voor het modeljaar 2013 heeft het merk een veiligheidssysteem uitgerold dat niet afhankelijk is van uw ogen of oren. Het gebruikt uw achterkant om u te waarschuwen wanneer u op het punt staat een fout te maken. De Cadillac XTS sedan uit 2013, de ATS sedan en de SRX crossover zijn de eersten die de Safety Alert Seat krijgen.
Je luie achterste, die tot nu toe bupkes in de auto moest doen, is nu je co-piloot. Het zal je vertellen wanneer je op het punt staat iets stoms te doen. Het klinkt absurd. Het is volkomen logisch.
De wetenschap van de wiggle
Het mechanisme is eenvoudig. Er zijn twee kleine motoren in de bestuurdersstoel ingebed. Eén aan de linkerkant. Eén aan de rechterkant. Beide zijn naar achteren gepositioneerd. Ze zijn rechtstreeks verbonden met het elektronische veiligheidsbrein van de auto. Wanneer er een gevaar wordt gedetecteerd, trillen de motoren.
Ray Keifer is de actieve veiligheidstechnicus van General Motors die dit ding heeft uitgevonden. Toen hem werd gevraagd waar de chauffeur deze pulsen zou voelen, zei hij diplomatiek ‘het bovenbeen’. Koop het niet. Je gaat het aan je kont voelen. Dat weet iedereen.
Dit is haptische feedback. Dat is de technische term. Haptisch heeft betrekking op aanraking. Het kan gaan om schokken van het hele voertuig of slechts om een plaatselijke trilling. Het omzeilt je visuele cortex en gaat rechtstreeks naar je zenuwstelsel.
Denk aan waarschuwingen voor het verlaten van de rijstrook. Je drijft uit je rijstrook. Je hebt geen signaal gegeven. Het systeem vangt het op. Je voelt drie snelle pulsen aan de linkerkant van de stoel. Het voelt als een rumble strip. Het is intuïtief. Je hersenen verbinden de sensatie met de actie voordat je er zelfs maar over nadenkt.
“Elk type trilling is een haptisch alarm.”
Dit is niet zomaar een nieuwigheid. Het is een manier om je ogen op de weg te houden. Als je naar de GPS kijkt of de radio aanpast, weet je achterste wat er gebeurt. De stoel schudt je wakker. Letterlijk.
De logica van afleiding
Waarom hebben we dit nodig? Omdat auto’s nu sneller zijn. De inzet is hoger. We vertrouwen te veel op visuele signalen. Visuele signalen kunnen gemist worden. Auditieve waarschuwingen zijn gemakkelijk uit te schakelen. Een zoemende telefoon in je zak is vervelend. Je dempt het. Een trilling in je stoel? Dat is moeilijker te negeren. Het is een deel van je lichaam.
Keifer legde uit dat haptische feedback kinetische sensaties beschrijft. Het is fysiek. Het is onmiddellijk. Het vereist geen cognitieve verwerkingstijd. Je hoeft geen licht te lezen. U hoeft een pieptoon niet te decoderen. Je voelt het. Jij reageert.
Het systeem is ontworpen om subtiel genoeg te zijn om u niet in paniek te laten schrikken, maar sterk genoeg om te registreren. Het is een duwtje in de rug. Een kraan. Een schok.
Wat gebeurt er daarna?
We hebben de hardware besproken. De motoren. De plaatsing. De sensatie. Maar hoe werkt dat in een crisis? Hoe zit het met blinde vlekken? Hoe zit het met waarschuwingen voor aanrijdingen van achteren?
De stoel waarschuwt u niet alleen voor rijstroken. Het waarschuwt u voor alles wat de sensoren van de auto zien. Het is een alomvattend vangnet gemaakt van vlees en trillingen.
Maar hoe maakt de bestuurder onderscheid tussen het afwijken van de rijstrook en een waarschuwing van achteren? Welke kant trilt?
Het antwoord ligt in de richting van de dreiging. De stoel is richtingsgevoelig. Het is niet alleen een generieke buzz. Het is een kaart.
In de volgende sectie gaan we dieper in op de details van de waarschuwingen. Weet voorlopig gewoon dat je kont slimmer is dan je denkt.
De haptische feedback gaat veel verder dan alleen het verlaten van de rijstrook. Dat gerommelgevoel in uw stoel is nu gekoppeld aan de parkeerhulpsensoren voor en achter, de waarschuwing voor kruisend verkeer achteraan en een nieuwe achteruitrijwaarschuwingsfunctie. Dit laatste treedt in werking als je met hogere snelheden achteruit rijdt. Het systeem schudt met uw achterwerk om u te vertellen dat u achterom moet kijken. Als u niet snel genoeg op het rempedaal trapt, remt de auto voor u.
Je hebt waarschijnlijk die reclames gezien waarin iemand zich uit een krappe situatie terugtrekt. Enorme SUV’s flankeren hen aan beide kanten. De bestuurder ziet niets. De Cadillac gebruikt radar om het gangpad op en neer te scannen. Aan de rechterkant pikt hij een ander voertuig op. De rechterkant van de stoel trilt. Het plaatst de informatie ook in de middenconsole. Voor het geval je kont niet slim genoeg is om de haptische waarschuwing op te vangen. Haptisch. Het is het woord van de dag.
Waarom je romp schudden?
Wat zou een man bezielen om een systeem te ontwerpen dat Cadillac-bezitters tijdens het rijden door elkaar schudt? Keifer zei dat hij geïnspireerd was door tactiele waarschuwingen die gebruikt worden door slechtzienden en slechthorenden. “Sommige van onze chauffeurs zijn slechthorend, of er zijn geen pieptonen te horen vanwege achtergrondgeluid”, zei hij. “Tijdens mijn onderzoek werd ik me ervan bewust dat sommige bedrijven trillingen gebruikten voor navigatiedoeleinden om links versus rechts aan te geven. Het idee kwam bij mij op om het te gebruiken om de bestuurder te waarschuwen voor mogelijke ongelukken.”
Het hebben van een vrijwel stille waarschuwing dient een ander doel. De meeste mensen schakelen veiligheidssystemen uit als ze vervelend worden. Als u ooit in een auto met een parkeerhulpsysteem heeft gereden, weet u dat het piepen in de auto een beetje schel kan zijn. Het kan zijn dat je schreeuwt: “Zwijg! Zwijg! Zwijg!” bij de arme auto. De auto probeert je eigenlijk alleen maar te helpen. Volgens Keifer is de kans kleiner dat je last hebt van een snelle, stille trilling.
“Het biedt ook privacyvoordelen”, zegt Keifer. ‘Moeten de passagiers in de auto het echt weten elke keer dat je de rijstrook verlaat?’ Nee, dat doen ze niet. Ze hoeven ook geen commentaar te geven op de uitdagingen die men heeft met fileparkeren. “Dingen als het verlaten van de rijstrook en de pieptonen van de parkeerhulp gebeuren dagelijks”, voegde Keifer eraan toe. “Ergernis is een groot probleem. We willen voorkomen dat mensen de veiligheidssystemen uitschakelen.”
